مالکیت یا اشتراک

استفاده اشتراکی از منابع

امروزه، به طور کلی بر اساس «مالکیت» است که منابع در اختیار افراد قرار می گیرند. این به شکل غیرقابل باوری منجر به پرت مواد و منابع می شود، به این جهت که ماشین ها و ابزارآلات گران قیمت بیشتر عمر مفیدشان را بی کار هستند. یک درل برقی به طور متوسط فقط ۱۲ دقیقه در تمام عمرش مورد استفاده قرار می گیرد.
در عوض، اگر شیوه استفاده و مصرف منابع مان را از یک مدل مبتنی بر مالکیت به یک مدل مبتنی بر دسترسی و به اشتراک گذاری، شیفت بدهیم، از این ایده پوچ بی کاری برنامه ریزی شده، رها خواهیم شد و ماشین هایی خواهیم ساخت که دهه ها عمر خواهند کرد در حالی که با کارایی بسیار بیشتری مورد استفاده قرار می گیرند.
آیا فایده ای در اینکه «دسترسی»  داشته باشید تا اینکه «مالکیت» داشته باشید، می بینید؟

Today, resources are allocated primarily through the concept of ownership. This leads to incredible material waste as expensive machines sit idle for most of their useful lives. Cars sit idle 23 hours a day on average. A power drill is only used for 12 minutes over its entire life on average.
Instead, if we shifted our resource consumption from an ownership model to a access-based, sharing model, we would get rid of the absurd idea of planned obsolescence and make machines that would last for decades while being used much more efficiently.
Do you see benefit in having access instead of owning things?

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


هفت + = 12

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>